Zoals de trouwe volgers van ons project wellicht hadden meegekregen: 1 van de vele uitdagingen op het pad dat leid naar een Speciaal Bewijs van Luchtwaardigheid en het daarmee veilig en verantwoord vliegen met onze Spitfire Mk.26B, is het stroef lopen van de Canopy. Berend Jan Floor had daar in het bericht dat hij heeft gedaan over de aankomst van onze grote trots al melding van gemaakt: de canopy ging maar met heel veel moeite en spierkracht van meer dan 1 persoon open. En dat is natuurlijk niet de bedoeling, in de Tweede Wereldoorlog vertrokken de vliegers met de kap open en werd pas na Take Off de kap met 1 hand gesloten. Voor de landing werd vervolgens de kap weer geopend. De reden hiervoor was dat er altijd wel een kans bestond dat de richting van het toestel niet gehouden kon worden en dat er een “Ground Loop” gedraaid zou worden waarbij het ook niet ondenkbaar is dat het toestel op zijn kop zou eindigen. Dan is het met geopende kap nog altijd moeilijk om de krappe cockpit te kunnen verlaten, maar wel een stuk beter.
Uiteraard is het onze bedoeling om heel ver weg te blijven met onze Spitfire van het fenomeen “Ground Loop” omdat vliegtuigen in de regel er niet bepaald knapper van gaan worden. Maar als het dan onverhoopt toch zou gebeuren dat is het natuurlijk van het grootste belang dat de inzittenden het vliegtuig goed kunnen verlaten. En daarom zullen ook wij met kap open gaan vertrekken en landen.
Het systeem werkt als volgt: op de vliegtuigromp is een stalen rail gemonteerd en aan de binnenkant van de kap een zwart plastic (nylon?) profiel dat daar in past. Doordat in Texas er gebruik is gemaakt van een smeermiddel dat stof vast houd, liep het enorm stroef. Maar na een grondige schoonmaak beurt van zowel de rail als het profiel, liep de kap nog altijd niet soepel genoeg, met twee handen is de kap open te krijgen, maar met 1 hand lukt dat net niet.
We zijn begonnen door het midden stuk van de rail te verwijderen zodat er minder glijdend oppervlak is.
Daarna werden de overgebleven stukken profiel ingespoten met een soort siliconen spray.
In mijn vrienden kring zit iemand die veel verstand heeft van glijlagers en de weg weet in die wereld. Hij kwam kijken hoe het nu zit en of er wellicht een mogelijkheid bestaat of, door middel van gebruik van geavanceerder materiaal om het profiel van te maken, de boel soepeler zou kunnen gaan lopen. Hij heeft een stukje van het profieltje meegenomen dat we hadden verwijderd en dit bij een glijlager specialist aangeleverd, we hopen dat die met een goede tip komt.
Een andere uitdaging is de overgang van de rail op de romp naar de rail op het deurtje vloeiender maken. Het deurtje steekt net een beetje uit. Op brute spierkracht hebben we het aangedurfd dit iets bij te buigen, dat heeft hier toe weten te leiden:
Dat scheelde al iets maar nog niet genoeg, Luuk heeft heel creatief van hout een mal gemaakt en we hebben gemeend door het deurtje goed op te stoken, nog een wat brutere kracht/buig poging te kunnen ondernemen.
Hij had als bescherming ook een tweetal lattenbodem latjes meegenomen, die hebben en de juiste kromming en zijn oer sterk.
We laten dit dan nog even zo zitten, hopende dat het “geheugen” van het vierkante profiel wat de rand van de deur van kracht moet voorzien, hergeprogrammeerd word. Waarschijnlijk moeten we nu bij het sluiten van het deurtje zelfs wat kracht uitoefenen omdat we net iets verder hebben doorgedraaid dan de halve millimeter die we nog te kort kwamen. Maar dat is niet erg.
Dan zou het ook nog een optie kunnen zijn om, in plaats van een profiel, de canopy van rollagers te voorzien.
Die past namelijk ook exact in het mailtje:
Nou ben ik optimistisch van aard. Mijn inschatting is dat het deurtje al zoveel mooier aansluit na de stook en lijmtang actie, dat met de twee stukken rail er uit het al een stuk beter gaat. De broer van Luuk kwam ook even langs en gaf de tip om McLube van Harken te gebruiken, dat trekt namelijk totaal geen vuil aan. Dat spul zouden we dan ook op het profiel kunnen doen. En wellicht komt de specialist die Chris kent ook nog wel met een fraaier/gladder profiel waardoor de canopy straks voor de start en voor de landing vloeiend en makkelijk met 1 hand kan worden geopend en na de Take Off weer kan worden gesloten (en bij een landing in de regen met nog een stukje te taxiën uiteraard ook).
