Er is een koopcontract! De onderhandelingen met de verkoper van de VH-WCO liepen helaas vast. Er meldde zich in Australië een partij die ver boven het budget van de Stichting ging bieden. Er zaten nog 3 ijzers in het vuur en de tijd richting 1 oktober begon wel wat te dringen…. De 3 ijzers: de allereerste demo van de Spitfire Mk.26B met grappige haaientanden, deze is nog niet voorzien van dubbele besturing, mist ook een “mode S” transponder, de radio is wellicht ook niet van 25kHz spacing voorzien en er is een klein raadsel tussen het verschil in uren op de motor en de propeller. Dan was er nog de “BOSS”. Ook dit toestel had wel een “avontuurtje” achter de kiezen:
Dit voorval was een tragisch voortijdig einde van een mooi “Vader-En-Zoon” project, hier vindt u daar een fraai filmpje over.
Na uitvoerig overleg met onze technische ondersteuning zou dit toestel toch geschikt moeten zijn voor de Stichting. Het voorval had in 2012 plaatsgehad en sindsdien had het toestel wel behoorlijk gevlogen. De verkoper Brian Scoffell meerdere mails gestuurd, ook met de vraag het het nou zit met het verschil tussen de uren op het vliegtuig (370) en de uren op de motor en de propeller (elk 1700). Geen reactie…
Dus op naar het laatste ijzer, de tijd begon immers te dringen…. Ook hier bleek e-mail contact wat lastig. Dan maar bellen. Wilde ook niet echt vlotten, meerdere malen het antwoord apparaat. Zou die goede man, Michael O’Sullivan dan niet op Facebook te vinden zijn? Nou. Niet makkelijk dus. Maar wacht eens: eerder (helemaal aan het begin van dit project), had ik een vraag gesteld aan Supermarine Aircraft, het bedrijf waar Michael O’Sullivan eigenaar van is, dat was beantwoord door een medewerker met een nogal unieke naam, zou die dan niet op Facebook te vinden zijn? En jawel, die was gevonden. Toen zijn profiel foto pontificaal een Spitfire op de achtergrond toonde, wisten we het zeker. Deze man reageerde vlotjes op een Facebook Messenger bericht. Ik vroeg hem of hij een privé nummer van zijn voormalige baas had. Dat had hij en hij zou wel even bellen dat er op het antwoordapparaat op de zaak nogal wat berichtjes stonden. Dezelfde avond belde Michael en zo konden we op 23 september het koopcontract tekenen. De High Lady is voorzien van volledig dubbele besturing, het eerste toestel dat zo is uitgerust, de High Lady fungeerde daarvoor als “demo model” en is door de baas in zijn eigen tijd in elkaar geknutseld in iets minder dan 2 jaar tijd. Hij is er vervolgens mee langs diverse airshows gegaan. Nu, 8 jaar later, is het tijd voor het bouwen van een nieuwe demo met weer een nieuwe ontwikkeling. Wellicht dat Michael een tipje van de sluier wil oplichten als we hem zo spoedig mogelijk als Covid-19 toe laat, gaan bezoeken over wat hij van plan is nu voor vernieuwing in het ontwerp aan te gaan brengen. Wij vermoeden dat hij wellicht in de voetsporen van concullega Titan gaat treden die in hun Titan T-51 75% schaal Mustang kit een BMW V12 motor hebben geplaatst.
