En de teller staat op …. €256.000,- (15/12)
8 juni 2020: het idee komt opborrelen naar aanleiding van een gesprek over kit planes, zou er een Spitfire Kit bestaan? Een zoektocht op internet geeft het antwoord, maar liefst sinds 1994 al!
9 juni 2020: Wat kost zo’n ding? Wat zou ik er mee willen? Kosten: te veel voor mij alleen. Wat zou ik er mee willen? Meer dan alleen mijn eigen drang om een Spitfire te vliegen, ook al is het geen echte… Er wordt gebrainstormd met Pascal Willems. De Nederlandse Vereniging Amateur Vliegtuigbouwers wordt gevraagd of zij weten of er in Nederland T-51 Mustang replica’s of Supermarine Aircraft Mk26 Spitfire replica’s zijn gebouwd
10 juni 2020: Het idee van Deeltijd Eigendom Certificaat houders ontstaat, zo kan gestructureerd de grootte van de aanschafprijs gekoppeld worden aan een vlieguur. Scholen bezoeken, verenigingen en andere belangstellende organisaties, dat kan de stichting ook gaan doen. Powerpoints die door gemotiveerde mensen worden verzorgd om de herinnering aan The Battle of Britain levend te houden (zodat vanaf Engeland later Operation Overlord, aka “D-Day” kon starten). Fred van Slooten wordt benaderd of hij samen met mij een website in elkaar kan zetten. Is “projectspitfire.nl” nog wel vrij? De kar kan ik niet alleen gaan trekken, er moet een stichting komen. Wie ga ik daar voor benaderen? Ferry Herfst wordt benaderd, hij stapt ook in het project. Bleek ook al lang te dromen van een Supermarine Aircraft Spitfire Mk26B. Pascal wordt gevraagd of hij Vliegende Vrijwilliger wil worden. Zou hij me kunnen bijspringen om mede eigenaren te vliegen? De meesten mensen die in dit project gaan stappen als mede eigenaar zullen geen brevet hebben en afhankelijk van een vrijwilliger van de stichting (die nog opgericht moet worden) om van hun deeltijd eigendom te kunnen gaan genieten.
NVAV antwoord: er zijn geen T-51 kits of Supermarine Aircraft kits in Nederland. Ik wordt lid.
11 juni 2020: er wordt contact gelegd met een mogelijke partij die er over denkt zijn Spitfire Mk26B te gaan verkopen. De man heeft het grove werk destijds vanaf 2013 gedaan, in 2014 door een professioneel bedrijf de motor laten plaatsen en de cockpit van avionica en dergelijke laten voorzien, daarna was het toestel vliegklaar. Hij heeft sindsdien zo’n 100 uur gevlogen, wordt er niet jonger op en zijn familie dringt er langzamerhand op aan dat verkopen wellicht verstandig is.
15 juni 2020: VNAV wordt gevraagd hoe dat zit met importeren van een kit vliegtuig dat al af is. Ik krijg dezelfde dag nog antwoord. Van belang: de eigenaar moet wel zelf hebben gesleuteld aan het project.
20 juni 2020: De website is behoorlijk uitgebreid en de concept statuten zijn gereed.
22 juni 2020: Floris Poels, Dimitri van der Vieren en Rob Grotendorst worden benaderd of ze het zien zitten om mee te doen en of ze ook andere team genoten weten. Ze stappen alle 3 aan boord.
23 juni 2020: Vanuit de hoek van de luchtmacht stappen 3 mannen in, twee daarvan gaan eerdaags naar Duxford om geschoold te worden tot vliegers van de Spit van de KLuHV (ze zouden al in april zijn geweest, maar Corona stak daar een stokje voor). Wegens hun operationele achtergrond wordt afgesproken hun namen buiten de publiciteit te houden. Maar ze zijn Vliegende Vrijwilliger, ben daar heel verguld mee. Ff zitten neuzen, iedereen met een brevet is welkom om een cursus te komen doen op Duxford, hangt wel een pittig prijskaartje aan. Mooie titel wel voor die cursus: “The Sky is the Limit”.
Benny Geraeds stapt in het team Vliegende Vrijwilligers. Op Facebook maak ik op mijn account de website bekend.
24 juni 2020: Tanguy Maïs stapt aan boord. Het team Vliegende Vrijwilligers is bijna compleet. IL&T wordt benaderd: is kenmerk PH-PSF nog vrij? De pers wordt benaderd en op de hoogte gebracht van het bestaan van onze stichting en haar doelstelling.
25 juni 2020: Ik wordt gebeld door een zeer vriendelijke medewerker van IL&T en geattendeerd op een Zwaard van Damocles: vanaf 01-10-2020 aanstaande mogen reeds afgebouwde kit toestellen niet meer worden geïmporteerd naar Nederland. Uiterlijk 30-09-2020 moeten de aanvragen BvI en BvL in behandeling zijn genomen. Verder nog punt van aandacht: de 51% regel, er moet een verklaring komen waarop te zien is dat de huidige eigenaar minstens 51% vd productie voor zijn rekening heeft genomen (het zetten van de “rivets” kost verreweg het meeste tijd, het plaatsen van de motor en de avionica de nodige expertise, de stichting is wel blij met deze gekozen aanpak, eenmaal goed uitgelegd hoe de rivets veilig en verantwoord aangebracht moeten worden is het vervolgens een kwestie van geduld. Heel veel geduld. Andere kwestie: de verhouding maximum startgewicht zoals deze nu staat opgegeven ten opzichte van het motorvermogen is niet zodanig dat er gecertificeerd kan worden. De fabrikant van de kit moet gevraagd worden om A Letter of No Objection dat het Maximum Startgewicht omhoog wordt gebracht. Daar komt wel de publicatie van een aangepaste Weight and Balance envelope bij kijken, daar zal dan een Utility en Limited Aerobatic blokje in verschijnen met lagere start gewichten. Uiteindelijk moet het motorvermogen in kiloWatt 1/5e van het maximum startgewicht worden, wellicht moet de V8 naar beneden bij worden gesteld middels de ECU. Voor de aspirant Deeltijd Eigendom Certificaat houders goed en slecht nieuws: het goede nieuws: het wordt geen eindeloos lang project want er is een deadline. Het slechte nieuws: die deadline komt eigenlijk best vlot in beeld en er is een recessie op komst. Ik hou moed en hoop dat de media het nieuws oppikken en onder de aandacht willen gaan brengen van het landelijke publiek. Er zouden toch meer dan genoeg Spitfire liefhebbers te vinden moeten zijn om met vereende krachten zo’n Spitfire te kunnen gaan kopen?
26 juni 2020: Rob heeft een gaaf filmpje gevonden op YouTube.
27 juni 2020: Affiche gemaakt, O’Sullivan gemaild of hij een 51% verklaring kan opstellen. Contact gelegd met de Enstone Spitfire Club, zij zijn een heel squadron aan het bouwen.
29 juni 2020: Vandaag de fiscus gevraagd of de stichting in aanmerking kan komen voor erkenning Culturele ANBI, dat maakt doneren aan de Stichting fiscaal heel aantrekkelijk. Vandaag ook de vermogenskromme van de V8 motor ontvangen, bij certificering mag het motorvermogen in KiloWatt niet hoger zijn dan 1/5e van het maximum startgewicht in kilogram. Volgens de mensen van Supermarine Aircraft is dat met deze vermogenskromme in orde:
30 juni: Stichting aangemeld bij Doe Het Zelf Notarissen. Nou maar horen wanneer de krabbels gezet gaan worden. Dan kan de aanvraag Beschikking ANBI (Cultureel) de deur uit.
1 juli: Aviodrome en Nationaal Militair Museum aangeschreven met de vraag of zij affiches van onze stichting in hun musea willen hangen. 4 geïnteresseerden beantwoord, die aantallen e-mails mogen van mij wel omhoog…..
Goede nieuws, collega GWK John Dekker komt aan boord als Technisch Vrijwilliger. Heel blij mee!
2 juli: Afspraak bij de notaris staat, op 14 juli kunnen alle 4 de bestuursleden. Dus 15 juli is de Stichting echt opgericht.
9 juli: Filmpjes toegevoegd aan de web-site en op de Facebook pagina. Zo goed als alle Nederlandse vliegclubs aangeschreven. Afspraak gemaakt met HOT van de Aero Club Hilversum Amsterdam.
10 juli: Van Vliegende Vrijwilliger Dimitri een leuke lange lijst mail adressen van Belgische vliegclubs mogen ontvangen. De aan te schaffen Spitfire kan natuurlijk ook prima in België op “Road Show” zodat geïnteresseerden daar ook in het project kunnen stappen en hun aandeel in de vliegtijd dicht bij huis kunnen “consumeren”. Dank Dimitri! Lid geworden van een aantal Spitfire gerelateerde Facebook groepen.
11 juli: Via de Spitfire Appreciation Group in contact gekomen met een verkoper van een Spitfire Mk26B. Hij komt met een wel heel aanlokkelijk bod. Heeft in 2011 getracht met zijn zoon (met wie hij in iets minder dan 2 jaar het toestel had gebouwd) heel Australië rond te gaan waarbij hij geld inzamelde voor de strijd tegen leukemie. Helaas moest de tour voortijdig afgebroken worden omdat ze wegens problemen met het landingsgestel gedwongen werden semi op de buik van het toestel te landen waarbij de propeller werd krom getrokken. Het toestel werd per vrachtauto terug gebracht naar het huis van Brian alwaar hij het toestel met liefde herstelde. Nu, 9 jaar later, zijn er voor hem omstandigheden waardoor hij, met pijn in het hart, afscheid wil en kan nemen van dit fraaie toestel. Je zou bijna denken: als deze Spitfire van Spitfire Project haar vlieg carrière bij Project Spitfire kan voortzetten is de cirkel redelijk rond….
14 juli: Vandaag is dan (eindelijk) de stichting aangemeld bij de notaris. Kleine tegenslag: om in aanmerking te kunnen komen voor een beschikking ANBI Cultureel mogen bestuursleden geen familie zijn, we moeten dus op zoek naar een nieuwe penningmeester.
19 juli: Offertes aangevraagd voor verzekering, offerte aangevraagd voor het transport, douane aangeschreven met verzoek toekenningen “Bijzondere Bestemming” (om korting op invoerrechten te krijgen), de Spitfire Club op Enstone gemaild om te vragen of we eerdaags op bezoek kunnen komen om wat van hun opgedane kennis af te kunnen tappen. Blijkt wel dat zij op dit moment worden overspoeld met aanvragen voor bezoekjes (Engeland komt voorzichtig uit de lockdown en men wil uitjes in eigen land gaan doen). Dus dat wordt even spannend of wij daar nog wel tussen gaan passen.
25 juli: Inmiddels begrepen van ILenT dat er meer moet komen kijken bij een Deeltijd Eigendom Certificaat om de verdenking “Rondvlucht” weg te kunnen nemen. Het moet niet blijven bij “1 enkele vlucht”. Dat denken we te kunnen tackelen door Deeltijd Eigendom Certificaat houders maandelijks te laten bijdragen in de kosten voor onderhoud, stalling en verzekering (€16,- per maand per Deeltijd Eigendom Certificaat van €750,- / 1 vlieg uur). Na de eerste vlucht na aanschaf kan de Deeltijd Eigendom Certificaat houder het jaar daarop mee vliegen met de Spitfire (waar die immers mede eigenaar van is) en rekent hij dan enkel de brandstof af en de landing. Mocht hij daarna “klaar zijn” met de Spitfire, dan kan hij/zij het Deeltijd Eigendom Certificaat terug verkopen aan de Stichting. Of, nog mooier natuurlijk, doneren aan de Stichting. Op Facebook al een oproepje gedaan om te zien of er ook liefhebbers zijn die zelf met de Spitfire willen kunnen vliegen. Dan moeten ze wel een voldoende groot aandeel van het toestel kopen (€15.000, 20 vlieguren). En een geldig Single Engine Piston hebben. En recente Tail Dragger ervaring. En natuurlijk succesvol een Check vlucht op de Spitfire afleggen, want de Stichting gaat als die er eenmaal is, erg zuinig op de Spitfire zijn. Een groundloop is zomaar gemaakt en in de regel worden Taildraggers daar niet helemaal veel beter van.. Een artikeltje met ongeveer deze strekking ook naar het vakblad van de Vereniging Nederlandse Verkeersvliegers gestuurd. We houden hoop!
27 juli: een bliksem bezoek gebracht aan The Enstone Spitfire Club, met de KL1007 naar Londen Heathrow. Niet Engelse shuttlebus chauffeur nam ons (ten onrechte) niet mee naar het auto verhuurbedrijf. Uur bij de bushalte gewacht tot de goede man na zijn eerste hele ronde begreep dat hij ons wel geacht werd mee te nemen. Klein opstootje met een mevrouw met heel veel bagage, heel veel haast en weinig manieren. Ferry probeerde haar nog te vertellen dat er eerst mensen uit bus moesten stappen voordat zij er in kon, met een woede uitbarsting, inclusief verwijzingen naar hoe gevaarlijk het is dezer dagen gekleurde vrouwen toe te spreken #MeToo#BlackLivesMatter. Het concept “Op Je Beurt Wachten” is in Engeland uitgevonden maar kennelijk beperkt van toepassing.Google Maps bracht ons op een modderpad van een boerderij strak langs de rand van het vliegveld. Vanaf daar kon je zo de taxi baan op rijden. Leek ons niet de bedoeling. Paul gebeld en die loodste ons feilloos naar The Enstone Spitfire Club. We konden, onder het genot van een mok koffie, onze vragen op hem afvuren en hij beantwoordde ze allemaal geduldig.Daarna ging het naar de hangaar waar we getuige waren van het afbouwen van het vliegtuig dat als Tribute dient voor Molly, een ATA vlieger.Omdat door Corona de latere vluchten Londen-Amsterdam zijn opgeschort, moesten we helaas na een uur en een kwartier al weer terug. Strak getimed kwamen we bij de check-in. Ondanks de tijd die het kostte in verhouding tot de tijd die we daar hadden, was het zeer de moeite waard. Hopelijk een volgend bezoek met een Spitfire Mk.26B. Die wordt NL geregistreerd, daardoor is de LS3 V8 motor die er in ligt en de Enstone Spitfire Club van de Engelse luchtvaart autoriteiten niet mogen gebruiken voor de bouw van hun toestellen, geen probleem. De RAF kleuren zijn niet zonder meer toegestaan, maar via Paul kunnen we tzt daar waarschijnlijk wel toestemming voor krijgen.
28 augustus: Begonnen met de Powerpoint presentatie waarmee de Stichting langs vliegclubs, scholen en verenigingen zal gaan rondtrekken om de kennis van geïnteresseerden over de Spitfire, The Battle of Britain, het Nederlandse Squadron 322, de ATA, het effect van de oorlog op de emancipatie, etc etc op een hoger niveau te tillen. De eerste presentatie zal ergens in september gegeven gaan worden, wel met wat beperkingen wegens de Covid-19 maatregelen (zaal minder vol, mensen uit verschillende huishoudens op anderhalve meter).
4 september: U heeft al enige tijd geen update meer gelezen, wat niet wil zeggen dat we hebben stilgezeten. We zijn in afrondende fase van het onderhandelen over een koopcontract met daarin een voorbehoud Inspectie/Acceptatie vlucht. Op dit moment is het niet mogelijk naar Australië te reizen wegens Covid-19 reis restricties. We kunnen, als we eerdaags er met de verkoper uit komen, wel de aanvraagprocedures Bewijs van Inschrijving, Bewijs van Luchtwaardigheid en Aanstelling Radiostation opstarten. Diverse berichten in de media geven aanleiding er van uit te gaan dat er ongeveer medio eerste kwartaal van 2021 een vaccin beschikbaar is waardoor het aannemelijk is dat met de beschikbaarheid van het vaccin de reisbeperkingen naar Australië worden opgeheven of versoepeld (bijvoorbeeld wel voor zakelijke doeleinden waaronder het aanschaffen van een vliegtuig wel zal gaan vallen). Als we dan tegen geen rare verassingen aan gaan lopen, zal het toestel zo rond april/mei in Nederland beschikbaar kunnen zijn om te vliegen met de Deeltijd Eigendom Certificaat houders. Rob Grotendorst heeft besloten af te haken, hij zal minder tijd ter beschikking krijgen wegens een mooie vliegjob die op zijn pad kwam. De Stichting betreurd zijn besluit, maar we snappen het wel.
23 september: Er is een koopcontract! De onderhandelingen met de verkoper van de VH-WCO liepen helaas vast. Er meldde zich in Australië een partij die ver boven het budget van de Stichting ging bieden. Er zaten nog 3 ijzers in het vuur en de tijd richting 1 oktober begon wel wat te dringen…. De 3 ijzers: de allereerste demo van de Spitfire Mk.26B met grappige haaientanden, deze is nog niet voorzien van dubbele besturing, mist ook een “mode S” transponder, de radio is wellicht ook niet van 25kHz spacing voorzien en er is een klein raadsel tussen het verschil in uren op de motor en de propeller. Dan was er nog de “BOSS”. Ook dit toestel had wel een “avontuurtje” achter de kiezen:
Dit voorval was een tragisch voortijdig einde van een mooi “Vader-En-Zoon” project, hier vindt u daar een fraai filmpje over.
Na uitvoerig overleg met onze technische ondersteuning zou dit toestel toch geschikt moeten zijn voor de Stichting. Het voorval had in 2012 plaatsgehad en sindsdien had het toestel wel behoorlijk gevlogen. De verkoper Brian Scoffell meerdere mails gestuurd, ook met de vraag het het nou zit met het verschil tussen de uren op het vliegtuig (370) en de uren op de motor en de propeller (elk 1700). Geen reactie…
Dus op naar het laatste ijzer, de tijd begon immers te dringen…. Ook hier bleek e-mail contact wat lastig. Dan maar bellen. Wilde ook niet echt vlotten, meerdere malen het antwoord apparaat. Zou die goede man, Michael O’Sullivan dan niet op Facebook te vinden zijn? Nou. Niet makkelijk dus. Maar wacht eens: eerder (helemaal aan het begin van dit project), had ik een vraag gesteld aan Supermarine Aircraft, het bedrijf waar Michael O’Sullivan eigenaar van is, dat was beantwoord door een medewerker met een nogal unieke naam, zou die dan niet op Facebook te vinden zijn? En jawel, die was gevonden. Toen zijn profiel foto pontificaal een Spitfire op de achtergrond toonde, wisten we het zeker. Deze man reageerde vlotjes op een Facebook Messenger bericht. Ik vroeg hem of hij een privé nummer van zijn voormalige baas had. Dat had hij en hij zou wel even bellen dat er op het antwoordapparaat op de zaak nogal wat berichtjes stonden. Dezelfde avond belde Michael en zo konden we op 23 september het koopcontract tekenen. De High Lady is voorzien van volledig dubbele besturing, het eerste toestel dat zo is uitgerust, de High Lady fungeerde daarvoor als “demo model” en is door de baas in zijn eigen tijd in elkaar geknutseld in iets minder dan 2 jaar tijd. Hij is er vervolgens mee langs diverse airshows gegaan. Nu, 8 jaar later, is het tijd voor het bouwen van een nieuwe demo met weer een nieuwe ontwikkeling. Wellicht dat Michael een tipje van de sluier wil oplichten als we hem zo spoedig mogelijk als Covid-19 toe laat, gaan bezoeken over wat hij van plan is nu voor vernieuwing in het ontwerp aan te gaan brengen. Wij vermoeden dat hij wellicht in de voetsporen van concullega Titan gaat treden die in hun Titan T-51 75% schaal Mustang kit een BMW V12 motor hebben geplaatst.
30 september 2020: Een boeiende dag: wisseling van de wacht, Karin maakt als penningmeester voor Victor Telkamp. Een best wel wenselijke wisseling want Karin als penningmeester en echtgenoot van de voorzitter was in meerdere opzichten niet zo’n heel duurzaam concept. Enfin, dat vereist wat administratieve handelingen. Tevens is dit de allerlaatste dag waarop de aanvraag Bewijs van Luchtwaardigheid kan worden ingediend. Daarvoor waren we weer afhankelijk van Mike die ons van een kopie Airworthiness Certificate diende te overleggen. Die was de avond daarvoor om 22:00 binnen. De aanvraag BvL werd ingediend door Victor. Ik had op de 25e de aanvraag voor Bewijs van Inschrijving al gestart. Deadline gehaald. Maar dan ook precies….
02 oktober 2020: De bankrekening van de Stichting is actief. Nu nog even papier werk om Victor mede rekening houder te maken als Penningmeester.
06 oktober 2020: Een bezoek gebracht aan KluHV, authentieke Spitfires mogen aanschouwen van Up Close. Robert van Kins en Arthur Jongeneelen verzorgde een leerzame rondleiding. Fantastisch om daarna te mogen helpen om de PH-OUQ weer de hangaar in te duwen nadat deze was bijgetankt.
Naast het bewonderen van beide Spitfires, hebben we nog vele andere toestellen bekeken en gesproken over het reilen en zijlen van een Stichting die als doelstelling heeft historische vliegtuigen in de lucht te houden. Misschien dat er in de toekomst bij evenementen zoals Classic Wings&Wheels een samenwerking mogelijk is. We houden in elk geval contact: Arthur en Robert Bedankt!
27 oktober zijn we met een 4 koppige delegatie van Project Spitfire bij de High Lady gaan kijken. We hadden de gelegenheid om Mike O’Sullivan het hemd van het lijf te vragen en uitgebreid voor en achter in het toestel te zitten. Een top ervaring!
Het was wel behoorlijk frisjes. We waren om die reden de avond daarvoor dan ook gestrand op het vliegveld van Houston, het sneeuwde en ijzelde op Midland. High Lady staat, zonder propeller momenteel wegens steenslag schade, in een hangaar op de voormalige luchtmachtbasis van Big Spring. Indrukwekkend, de cockpit bevat meerdere originele Spitfire onderdelen (bijvoorbeeld de Vertical Speed indicator, die was voor de Mk.IB bedoelt, heeft echter op de plank gelegen, is nooit in een Spitfire geïnstalleerd geweest, reden voor Mike om te zeggen: “It’s a brand new one!”). De Spade komt uit een gecrashte Spitfire, door de oom van Mike ooit mee naar Australië genomen. Die oom was Battle of Britain Spitfire veteraan.
Er moet nog wel het een en ander aangepakt worden voordat ze op transport gaat. Maar uitdagingen zijn er om aangegaan te worden.
Een wat uitgebreider verslag vindt je hier
6 november: Van Mike O’Sullivan begrepen dat het repareren van de propeller in Amerika wel zo’n 6 tot 7 maanden in beslag zou kunnen gaan nemen. Hij stelt voor contact op te nemen met MT propellers in Duitsland en hen te vragen hoe snel zij de propeller bladen kunnen maken/leveren. We hopen komende week van hen te horen hoe lang dat gaat duren. De propeller hub moet ook de 10 jaar service beurt krijgen, idealiter combineren we dit. Mike gevraagd wat er van de prijs af kan als wij in Nederland zelf het propeller probleem oplossen. Dan zouden we eerder tot transport over kunnen gaan. In de tijd dat MT dan bezig is met service beurt en montage van propeller bladen, kunnen wij ons bezig houden met het plaatsen van een kunstmatige horizon, het monteren van motor en vleugels, eventueel de achterzitting verlagen en als we dan nog tijd over hebben, kijken naar ventilatie en verwarming in de cabine. Er verschijnt bij Aironline een leuk artikel over ons project.
14 november: Inmiddels contact gehad met MT. Er is nog wel wat onduidelijkheid welke propellerbladen nu precies besteld moeten worden. Het antwoord op die vraag staat waarschijnlijk op de achterkant van de propellerbladen, daar hebben we bij ons bezoek helaas niet gekeken en dus ook geen foto’s van. Het goede nieuws: ze hebben duidelijk minder tijd nodig dan de leverancier in Amerika: voor het leveren van de propeller bladen moeten we met 6 weken rekenen. Daarbij moet de hub een overhaul (standaard procedure als de propeller bladen schade hebben opgelopen), dat duurt 2 weken. De prijs is niet bepaald mals, de propeller is speciaal op verzoek van Supermarine Aircraft ontwikkeld voor de Spitfire Replica. ’s Avonds onderhandeld met Mike die ook wat verrast was van de kosten en bereid bleek flink wat van de prijs af te halen om ons tegemoet te komen. Nu dus knopen doorhakken over het vervoer van Big Spring naar Nederland.
26 november: Vandaag is ons YouTube video kanaal live gegaan! De eerste film die er te zien is, is een video clip van een Aerobatic Trainingsvlucht die ik met Hendrik Jan van Overvest op zijn Cap 10 onlangs heb gevlogen. Dit in aanloop naar de komst van de Spitfire die Limited Aerobatic gecertificeerd is. Mijn aerobatic rating heb ik in 2011 niet in mijn brevet laten schrijven, dus ik moet een erkende cursus volgen om deze bevoegdheid alsnog bijgeschreven te kunnen krijgen. Dat aerobatics fun zijn om te doen is wel aan zowel mijn gezicht als dat van de instructeur, Hendrik Jan, duidelijk af te lezen. Hendrik Jan beleeft nog altijd veel plezier aan het vliegen van aerobatic manoeuvres en het instructie geven daar in. Dit na ettelijke duizenden uren ervaring op dat vlak. Waarmee het aannemelijk lijkt dat aerobatics niet gauw gaan vervelen….. Misschien is het een leuk idee om je te abonneren op dit video kanaal? We zullen er eerdaags een Play List op plaatsen met allerlei interessante You Tube video filmpjes die gerelateerd zijn aan ons favoriete onderwerp, de Spitfire…
30 november 2020: Vandaag is het zowaar gelukt de PlayList aan te maken op ons YouTube kanaal. Daarnaast vandaag bericht mogen ontvangen van Mike: in 2011 is de High Lady in een zeecontainer van Australië naar Amerika verhuisd. Dat betekend dat die truuk te herhalen zou moeten zijn. Volgende maand hopen we daar handen en voeten aan te kunnen gaan geven.
6 december 2020: Bij het hond uitlaten kwam ik een bekende tegen. “Leuk artikel van je!” Ik wist niet direct waar hij het over had. “In de Piloot en Vliegtuig, ik zag het blad toevallig liggen in de boekhandel in Bilthoven. Mooie kleur ook, blauw”. En warempel:
Het blad ligt dus vanaf NU in de boekhandel, het is via de website van Piloot en Vliegtuig ook te bestellen.
15 december 2020: een wel heel bijzonder moment, op de rekening van de Stichting is het bedrag dat begroot is voor aanschaf, transport, verzekering van het transport, inschrijving, BTW, invoerrechten en Mode-S transponder geheel binnen. De betaling gaat de oceaan over, waarschijnlijk is maandag aanstaande dan het toestel officieel van ons. Dus nu is de tijd daar om het transport echt concreet te gaan maken. Het verzekeren van het transport blijkt een dingetje nu er recent 2.000 zee containers van vrachtschepen zijn gevallen. We vragen links en rechts wat offertes aan en zetten ook Mike O’Sullivan in: misschien kan hij vanuit de States toch voordeliger transport (verzekerd en al) regelen dan wij vanuit Nederland.
17 december 2020: Enfin, nu de kist dus echt van ons collectief is, moet de propeller ook besteld. Bij ons bezoek had Mike vrij duidelijk uit de doeken gedaan dat het vinden van de perfecte combinatie motor/propellerblad niet zo heel eenvoudig was geweest. Hij vertelde dat hij van blad was verwisseld. En dat die laatste echt goed beviel. In de papieren die wij mee kregen stond een serienummer van een propeller, maar in het technische logboek stond dat die bladen waren vervangen in oktober 2011. Vrijwel direct nadat we dit wisten (14 november) vroegen we Mike of hij kon vragen aan Phil (de eigenaar van de hangaar waar High Lady nog een paar weekjes zal staan) of hij niet een foto kon maken van de achterkant van de propellerbladen, als het goed is, dan zit daar namelijk een stickertje. En die foto kwam eergisteren de oceaan over. Meteen de bestelling bij MT-Propeller gedaan. Vandaag de opdracht bevestiging getekend en aanbetaling gedaan. Als alles meezit en MT-Propellers niet nog extra dicht hoeft buiten hun standaard “Weihnachten Ferien” van 23 December 2020 tot 10 januari 2021, dan zijn de propeller bladen 1 maart 2021 klaar.
11 januari 2021: We hebben een betaalbare offerte voor het transport (verzekerd en al!) binnen! Nu nog het inpakken van High Lady in de 40 ft zeecontainer met verhoogd plafond coördineren. Dit gaat met een kleine hindernis: het kantoor in Houston van het vervoer bedrijf dat met de betaalbare offerte kwam, heeft aangegeven voor het vaststellen van een datum contact te willen hebben met Mike O’Sullivan. Die is met zijn vrouw op pad naar Florida. Het hielp niet echt dat het kantoor personeel van Houston het antwoord apparaat van Mike zijn bedrijf had volgesproken want Mike luistert die berichten pas als hij weer terug is van zijn trip naar Florida…..
15 januari 2021: Het 06 nummer van Mike doorgegeven aan onze contactpersoon. Met een schermprintje van het bericht van Mike dat hij het prima vindt dat wij de datum prikken. We hebben inmiddels ook een National Interest Exemption binnen zodat we komende maand naar Big Spring Texas kunnen afreizen om Mike te helpen het vliegtuig uit elkaar te halen en veilig in de 40 ft zee container op te stellen zodat het ongeschonden aan gaat komen in de haven van Rotterdam. Wel nog voor die tijd een Corona test laten doen en dat zal ook tijdens ons bezoek aan Big Spring Texas moeten gebeuren omdat we een test uitslag moeten kunnen laten zien als we Nederland weer in willen komen….
16 januari 2021: De huidige groep Deeltijd Eigendom Certificaat Houders voorzien van een Bruikleen Overeenkomst PH-PSF en een kopie van het Huishoudelijk Reglement. Er is nog ruimte voor ongeveer 20 enthousiastelingen die geboeid zijn door de Spitfire, die zich vol willen zuigen met fantastische verhalen over de geschiedenis van dit iconische toestel en als kers op de taart, mee willen vliegen met “hun” eigen Supermarine Aircraft Spitfire Mk.26B. Spreekt u dat aan? Stuurt u dan een mailtje: info@projectspitfire.nl
28 januari 2021: Vandaag contact gehad met de coördinator van het vervoer van High Lady van Big Spring Texas naar de haven van Houston, dat door C.H. Robinson wordt uitgevoerd. Bijzonder, ik had een telefoonnummer doorgekregen waarbij een vrouwelijke robot stem opneemt. Zij geeft je de gelegenheid om de “Extension” te draaien en waarempel, ik werd te woord gestaan door Dean Moore. Hij vertelde me dat eerder afvaren absoluut niet mogelijk was omdat de komende tijd de boten al geheel vol gepland waren. En de komende 14 dagen had hij ook geen vrachtwagen chauffeurs ter beschikking. Ik heb hem toen gevraagd wat hij als eerstvolgende gelegenheid zag om High Lady in te laden en hij had het over de 4e week van februari. Mike O’Sullivan vervolgens gebeld met de vraag of hij het dan ziet zitten om lokaal nog wat handjes in te huren. Dit omdat onze toestemming om af te reizen naar de VS middels de National Interest Exemption, ten behoeve van het demonteren en transport klaar maken van High Lady, over 10 dagen verloopt. Los van het feit dat je je kan afvragen of het wel zo verstandig is om af te reizen omdat je natuurlijk het risico loopt dat je toch, net voordat je de test liet uitvoeren om naar Amerika te kunnen gaan, besmet bent geraakt en dus zodoende die test die je ter plaatse maximaal 72 uur van te voren moet ondergaan, dan wel de snel-test die je op de luchthaven moet ondergaan, “positief” scoort. En dan ben je dus gestrand… Wel mooi: Mike O’Sullivan gaf aan dat hij heel graag een maand nadat High Lady is afgevaren vanuit Houston, ook naar hier zou willen komen om te kijken hoet het met “zijn kindje” gaat bij de nieuwe baasjes. Voor dit moment staan flink wat Corona maatregelen zo’n bezoekje aardig in de weg, maar wie weet wat een kleine twee maanden na nu daar aan kunnen gaan veranderen. Ondertussen kan uw Dagboek Schrijver nog maar nauwelijks wachten tot het moment daar is dat High Lady, weliswaar “in stukken” in ons mooie landje is aangekomen. En ondanks de nodige hobbels die er genomen zijn en die er nog te nemen zijn, lijkt dat moment nu dan toch echt eindelijk aanstaande….
2 februari 2021: Best wel trots op een artikel in de Aopa Magazine die vandaag in de brievenbus zat.
8 februari 2021: Dat is ook leuk, aandacht in de Baarnsche Courant voor ons project!
9 februari 2021: Kleine kink in de kabel, “onze” man van het vervoersbedrijf C.H. Robinson in Houston zit achter de vereiste papieren aan voor het transport dat voor de 16e gepland is. Eén van de formulieren die nodig zijn is een bewijs van uitschrijving uit het vliegtuig register van de Amerikaanse Luchtvaartdienst FAA. En die was nog niet aangevraagd door Mike. Nou blijkt de FAA behoorlijk achter te lopen met het afwerken van papierwerk. Ze zijn zo druk dat het me ook niet lukt een medewerker aan de telefoon te krijgen, een intelligent menuutje “Belt u voor dit, kies dat, belt u voor zus, kies zo” leid uiteindelijk naar “wilt u een medewerker spreken, kies 0”. Om dan een ander bandje te krijgen: “helaas is het op dit moment te druk en kunnen wij u niet te woord staan, belt u op een later moment nog eens. Dan maar graven door die website om te zien of men wel een mailtje kan sturen. En, verdomd, na enig speurwerk vindt ik dat. Gauw een mailtje gestuurd nog voro het slapen gaan.
10 februari 2021: ….. Gelukkig reageren ze wel vlot op e-mail. Want de 10e krijgen we al antwoord: het vliegtuig mag de boot op, ook zonder dat het uitgeschreven is uit het register van luchtvaartuigen van de FAA. Meteen onze man in Rotterdam ingeseind en die is heel alert. Houston wordt direct ingelicht, ik bel Mike om hem te vertellen dat we een “Go!” hebben. En vervolgens gooit het weer roet in het eten…
Zucht. Het lijkt verstandig om de operatie dan toch nog maar met een week uit te gaan stellen. The Saga Continues…
17 februari 2021: Het vliegveld van Houston was gisteren en eergisteren gesloten voor alle vliegverkeer wegens sneeuwstormen, het transport is dan ook niet doorgegaan. Hopelijk komt er snel een nieuwe datum. Ondertussen is wel de kunstmatige horizon afgeleverd. De originele Spitfires hadden een vroege versie kunstmatige horizon, daarbij werd nog niet gewerkt met “blauw boven, bruin onder”
Nou is het om te beginnen niet zo makkelijk om precies zo’n apparaat in werkende toestand te vinden. Daarnaast zijn wij toch van plan om, met degenen die dat willen en mogen (Aerobatic Rating in het brevet) zo af en toe blauw heel kort niet boven te hebben…. Mechanische instrumenten vinden dat niet zo heel prettig, digitale instrumenten kunnen daar veel beter tegen. Dus zijn gezwicht voor deze oplossing:
In het instrument paneel zal het straks netjes in een “rondje” gepast worden (80 mm doorsnede). het instrument biedt hele prettige extra informatie zoals bijvoorbeeld de snelheid over de grond en de sterkte en richting van de wind.
11 maart 2021: Goed nieuws: eindelijk is aan de Amerikaanse Kant van de Grote Plas het papierwerk in orde bevonden en staat High Lady niets meer qua bureaucratische handelingen in de weg om naar Nederland geëxporteerd te gaan worden. Maar er is nogal een grote vraag naar zeevracht. De eerst volgende afvaart waar een plekje voor onze aanwinst (die in een 40 ft container met verhoogd dak gaat) beschikbaar is, vertrekt op 5 april de haven van Houston. Op 29 maart komt een vrachtwagen chauffeur haar ophalen.
We hadden natuurlijk liever gezien dat En de papierwinkel in orde was voor de pick-up op 16 februari En dat de boel toen niet ingesneeuwd was, maar goed, dit is hoe de Spitfire vlag er nu bij hangt. Nieuwe uitdaging: hangaar ruimte wat voorbij 1 mei schuiven en hopen dat Maintain A Plane ook wat kan schuiven met projecten en ons er op die manier nog tussen kan squeezen zodat High Lady voor midden mei met Nederlands inschrijvingsbewijs en Speciaal Bewijs van Luchtwaardigheid het Nederlandse luchtruim kan gaan doorklieven.
5 april 2021: Afgelopen weken in de privésfeer nogal druk geweest met het plaatsen van een nieuwe keuken (ik zal u details besparen maar 1 item wil ik er dan wel even uitlichten: ik heb een tunnel moeten graven onder de aanbouw aan ons huis waar het kookeiland werd geplaatst om te zorgen dat er ook stroom op voldoende groepen die kant op ging). Er is het nodige tussentijds gepasseerd. Zo bleek de haven van Houston gestagneerd. Daardoor kon de boot waar High Lady opgeladen zou moeten worden niet aanmeren. Dus is High Lady in de hangaar gebleven. Nu maar duimen dat de volgende geplande slot wel gehaald gaat worden: pick-up 13 april, afleveren op de kade 15 april, afvaart 21 april, aankomst Rotterdam 13 mei. Om wat tijd te kunnen winnen hebben we navraag gedaan bij MT Propellers of het anders misschien mogelijk zou zijn om toch een nieuwe hub/spinner te bestellen. Maar dat blijkt dan toch weer langer te duren dan het inleveren van onze oude hub/spinner, die van een “overhaul” te voorzien en daar de nieuwe bladen op te gaan zetten. Dan is het een volgende optie om de hub via de lucht apart rechtstreeks naar MT Propellers in Duitsland te verzenden, daar is de propeller dan ongeveer 14 dagen voordat High Lady in de haven van Rotterdam is. Dat zou inhouden dat de propeller ongeveer klaar is op het moment dat High Lady aankomt in de hangaar van Maintain-A-Plane. Ware het niet dat aldaar een ramp heeft plaatsgevonden.
Schuiven met ruimte om High Lady in elkaar te gaan zetten is natuurlijk nu geen optie meer. Gelukkig heeft het gezin van het eenmansbedrijf Maintain-A-Plane de ramp overleefd, maar er staat nu een grote uitdaging voor hen: het verwoeste leven weer oppakken, hun woning is met alle inhoud volledig verwoest. Vanuit Stichting Project Spitfire hebben we een donatie gedaan aan de crowdfunding actie die gestart is om Ronald Buschman en zijn gezin, letterlijk, uit de brand te helpen.
Rest ons voor dit moment niet veel anders dan duimen dat de Crowdfunding massale steun krijgt en dat de High Lady echt de haven van Houston mag verlaten op 21 april aanstaande, uiteraard houd uw voorzitter u op dit kanaal op de hoogte!